Εκδήλωση Αλληλεγγύης στους απεργούς της Κόκα Κόλα

Δεκαπέντε εργαζόμενους απέλυσαν τα "Πλαστικά Θράκης"

Στην απόλυση δεκαπέντε εργαζομένων προχώρησε η εταιρεία «Πλαστικά Θράκης», με πρόσχημα τη μείωση των παραγγελιών σε ένα συγκεκριμένο τμήμα παραγωγής υλικών συσκευασίας στη μία από τις οκτώ μονάδες της στην Ξάνθη.

Σύμφωνα με την εταιρεία, πρόκειται για «οικειοθελείς» αποχωρήσεις, αλλά στην πραγματικότητα τους ανάγκασε να φύγουν τώρα με ένα μικρό μπόνους, για να μην απολυθούν σε δύο μήνες με την κανονική αποζημίωση. Το προηγούμενο διάστημα η εταιρεία έκανε προσλήψεις νέων εργαζομένων με τις καινούργιες άθλιες εργασιακές σχέσεις και μισθούς 500 ευρώ και τώρα άρχισε να απολύει τους παλιούς εργαζόμενους.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται να ενισχύσει τις εκτιμήσεις των συνδικαλιστών πως η εταιρεία, εκμεταλλευόμενη το νομοθετικό οπλοστάσιο που δημιούργησε η κυβέρνηση για τη στήριξη των εργοδοτών, ξεκινάει την προσπάθεια να αντικαταστήσει τους παλιούς εργαζόμενους με νέους χωρίς δικαιώματα, προκειμένου να συρρικνώσει το «εργατικό κόστος» και να διατηρήσει την υψηλή κερδοφορία της.

Η εταιρεία «Πλαστικά Θράκης» παράγει τεχνικά υφάσματα και υλικά συσκευασίας και έχει εργοστάσια σε Ξάνθη (επτά μονάδες στο Μαγικό και ένα στη ΒιΠε), Γιάννενα και Θήβα. Επίσης μέσω εξαγορών έχει επεκταθεί και έχει παραγωγική δραστηριότητα σε 12 χώρες και δίκτυο πωλήσεων σε 80 χώρες, σε Αμερική, Ευρώπη και Ασία. Οι απολύσεις γίνονται στο «Εργοστάσιο 1» της μητρικής εταιρείας στην Ξάνθη, που παράγει υλικά συσκευασίας.

Στις επιχειρήσεις του ομίλου απασχολούνται περίπου 1.600 εργαζόμενοι. Το 50% της παραγωγής γίνεται στα εργοστάσια της Ελλάδας, στην αγορά της οποίας κατευθύνεται το 15% των προϊόντων. Εκτός από την Ελλάδα, διαθέτει εργοστάσια σε Αυστραλία, Χονγκ Κονγκ, Κίνα, Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σουηδία, Νορβηγία, Σκοτία, Σερβία, Ιταλία και ΗΠΑ.

πηγή: 902.gr

αφίσα εκδήλωσης για τη συγκρότηση επιτροπής αγώνα για την υγεία

ανοιχτή σύσκεψη για τη συγκρότηση ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

Πρόσκληση

Πλέον στις δύσκολες μέρες που ζούμε το τραγικό έχει γίνει στοιχείο της καθημερινότητας. Κυβέρνηση και τρόικα  καταστρέφουν με θριαμβολογίες και χαρά θα έλεγες όσα τους αναγκάσαμε δεκαετίες πριν να παραχωρήσουν. Ο βίαιος και ολομέτωπος χαρακτήρας της επίθεσης θα πρέπει να μας ατσαλώνει και να μας πεισμώνει και όχι να  μας αδρανοποιεί και μας τρομοκρατεί. Ο μόνος τρόπος για να αντισταθούμε είναι η οργάνωσή μας και η συγκρότησή μας πάνω στο κοινό συμφέρον. Αντ΄ αυτού αφήνουμε ευκαιρίες για συσπείρωση ανεκμετάλλευτες προεξοφλώντας πως είναι μάταιη η όποια κινητοποίηση και σκάβοντας έτσι το λάκκο μας.

Η πρωτοβουλία που παίρνουμε για να συγκροτηθεί ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ θέλει να αντιστρέψει την ηττοπαθή στάση και να συσπειρώσει μεγάλες κοινωνικές ομάδες από τα κάτω. Απευθύνεται όχι μόνο σε υγειονομικούς που παλεύουν ενάντια σε απολύσεις, διαθεσιμότητα, κλεισίματα υγειονομικών μονάδων αλλά και σε κάθε πολίτη που ξέρει πως απειλείται το δικαίωμά του να γίνεται καλά όταν αρρωσταίνει ακόμη κι αν είναι άνεργος ή ακόμη κι αν δεν έχει να πληρώσει. Θεωρώντας πως το θέμα της Υγείας αγγίζει και αφορά τους πάντες καθώς επίσης πως οι ενέργειες της κυβέρνησης και της τρόικας δεν αφήνουν αμφιβολία σε κανέναν ότι πρέπει να τους σταματήσουμε άμεσα απευθύνουμε πρόσκληση σε όποιον ψάχνει κάπου να ακουμπήσει, να ενωθεί, να συσπειρωθεί και να παλέψει για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην υγειονομική περίθαλψη. Η Υγεία είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα. Πρέπει να παρέχεται Δωρεάν.

Καλούμε σε ανοιχτή σύσκεψη για τη συγκρότηση ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ, την Παρασκευή 17/1/14, στις 7μ.μ.  

στο Εργατικό Κέντρο Ξάνθης

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

Ανοιχτό κάλεσμα για τις 18/12

Να προωθήσουμε την κοινή δράση-Να βαδίσουμε το δρόμο της αντίστασης και διεκδίκησης

1.       Αντιμετωπίζουμε όλοι μας μια βάρβαρη επίθεση που εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούςκαι απλώνεται σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Αυτή την περίοδο την «τιμητική» τους έχουν οι ομαδικές απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, η διαθεσιμότητα και οι απολύσεις στο δημόσιο, η καταβαράθρωση του δικαιώματος στην υγεία, οι φόροι και οι κατασχέσεις σπιτιών.Παράλληλαοι ελλείψεις σε θέρμανση και ρεύμα, αναδεικνύουν την κατάσταση δραματικής φτώχιας, στην οποία έχει πέσει σημαντικό τμήμα του πληθυσμού.

2.       Η αναγκαιότητα για αντίσταση και πάλη ενάντια στην πολιτική Κυβέρνησης-Τρόικας είναι προφανής. Από την άλλη όμως πλευράείναι έκδηλη και η αναντιστοιχία αυτής της αντίστασης και των αγώνων που ξεσπούν σε σχέση με την ένταση, τη διάρκεια και το βάθος της επίθεσης.Η κινηματική άνοδος των ετών 2010-2011 με τις εκατοντάδες χιλιάδες που κατέκλειναν συχνά-πυκνά τους δρόμους και τις πλατείες, δεν κατόρθωσε να ανακόψει την επίθεση του συστήματος και έδωσε τη θέση της στην κάμψη των επόμενων ετών και τη διασπορά των κινητοποιήσεων σε επί μέρους κλάδους. Όσο συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον δρόμο του αγώνα, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούμε ότι είναι ανάγκη να ψάξουμε ακόμη περισσότερο για το πως θα χαράξουμε και πως θα βαδίσουμε αυτόν τον δρόμο.

ΟΛΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ-ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

6 Νοέμβρη 24ωρη Γενική Απεργία

ΟΛΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ-ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Η κυβέρνηση υλοποιώντας πιστά τις επιταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ, είναι αποφασισμένη να προχωρήσει την επίθεση απέναντι στον εργαζόμενο λαό. Βάζοντας ως στόχο την πλήρη διάλυση του δημόσιου τομέα, όπως δείχνουν τα πρόσφατα μέτρα που προβλέπουν απολύσεις και διαθεσιμότητες δημοσίων υπαλλήλων. Με τη δικαιολογία του «πλεονάζοντος» προσωπικού, δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί, υγειονομικοί, διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων, εργαζόμενοι στους δήμους και στη δημόσια ραδιοτηλεοράση, ρίχνονται στην κόλαση της ανεργίας και της ανασφάλειας. Και όλα αυτά είναι μόνο η αρχή, αφού είναι ανακοινωμένο νέο κύμα απολύσεων και διαθεσιμοτήτων στο δημόσιο.

Εκτός αυτού, είναι φανερό στον καθένα ότι κάθε λαϊκή κατάκτηση που είχε αποσπάσει το κίνημα από το κεφάλαιο, πλέον τίθεται υπό αίρεση, στέλνοντάς μας πίσω δεκάδες χρόνια από άποψη δικαιωμάτων. Σχολεία με μεγάλες ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς, με τους γονείς να βάζουν χοντρά το χέρι στην τσέπη για να καλύψουν τα αναγκαία έξοδα. Νοσοκομεία που κλείνουν ή υπολειτουργούν (ας δούμε τις εικόνες ντροπής στον Ευαγγελισμό με τους δεκάδες ασθενείς στοιβαγμένους σε ράντζα). Πανεπιστήμια στα όρια της διάλυσης, χωρίς το απαραίτητο διοικητικό προσωπικό για τη λειτουργία τους. Παράλληλα, όλο και λιγότεροι έχουν πλέον πρόσβαση στις δομές κοινωνικών παροχών.

 του Λευτέρη Παπαθανάση

Είμαι ένας εργαζόμενος στην εκπαίδευση. Αυτό είμαι. Προσπαθώ κάθε μέρα να διδάξω τις Φυσικές Επιστήμες στα παιδιά μου και νομίζω ότι τα καταφέρνω καλά, όμως μερικές φορές τρώω και τα μούτρα μου. Τα έχει αυτά η δουλειά μου: αν δεν είσαι διατεθειμένος να τρως τα μούτρα σου, καλύτερα να μην ασχοληθείς με το δασκαλίκι. Είμαι ένας εργαζόμενος στην εκπαίδευση και στο λέω καθαρά ότι αυτό το «λειτουργός» δεν μου αρέσει. Μάλιστα, μου κακοφαίνεται που το χρησιμοποιούν στον τίτλο τους και τα συνδικαλιστικά μας όργανα.

Δεν μου αρέσει ο όρος «λειτούργημα» για την εκπαίδευση, κυρίως για δύο λόγους:
Α) γιατί επιχειρεί να αποκρύψει το ότι η εκπαίδευση είναι ένας μηχανισμός αλλοτρίωσης στον οποίο η μορφή της διδασκαλίας είναι το πραγματικό μάθημα. Ο μελλοντικός εργάτης μαθαίνει να διαβάζει «Αντιγόνη» (το χρησιμοποιώ σαν παράδειγμα γιατί την λατρεύω), καθηλωμένος και υπό τις οδηγίες του δασκάλου, ακριβώς γιατί πρέπει να ξέρει να διαβάζει (γενικώς, για να εκτελεί σωστά την εργασία) υπό τις οδηγίες του αφεντικού (γενικώς, ώστε να αποδέχεται να εκτελέσει την εργασία). Το ότι ακόμη έχει σημασία να εμβαθύνουμε στην «Αντιγόνη» είναι αποτέλεσμα της επίδρασης των κοινωνικών κινημάτων, αλλά και της καθημερινής δουλειάς έντιμων δασκάλων.
Β) Γιατί μέσω της σοβαρότητάς του, επιχειρεί να ντύσει την εκπαίδευση με το μανδύα της ιερότητας (να το ξέρεις ότι όπου ακούς πολλά «ιερά», σίγουρα κάποια βρωμιά κρύβεται εκεί μέσα). Αυτή η «ιερότητα» είναι απαραίτητη ώστε να φυλάει το ράθυμο άλογο της εκπαίδευσης από τις ενοχλητικές μύγες. Όλες οι μεγάλες διώξεις έντιμων προοδευτικών δασκάλων έγιναν στο όνομα του «ιερού λειτουργήματος» της εκπαίδευσης που «κανείς δεν έχει το δικαίωμα να προσβάλλει με καινοτομίες» κλπ κλπ

Αν το θες όμως και πιο απλά, με ενοχλεί αυτή η αίσθηση που αφήνει ο όρος «λειτούργημα», ότι είναι κάτι ηθικά ανώτερο από άλλα επαγγέλματα. Για μένα είναι η καλύτερη δουλειά του κόσμου και αισθάνομαι τυχερός που μπορώ και την κάνω, όμως αυτό δεν με κάνει ηθικά ανώτερο από έναν οδηγό λεωφορείου, έναν οικοδόμο ή έναν μηχανικό. [Για να σε προλάβω κι εσένα και την μπανανόφλουδα την οποία πατούν πολλοί σύντροφοί μου, σου λέω ότι ούτε στον κομμουνισμό η εκπαίδευση θα είναι λειτούργημα, καθώς ολόκληρη η απελευθερωμένη κοινωνία θα εκπαιδεύει τον άνθρωπο και οι ειδικοί εκπαιδευτικοί θεσμοί απλά θα είναι η κορυφή αυτού του βουνού].
Έχοντας όμως πει όλα αυτά, πρέπει τώρα εμείς οι δυο να παραδεχτούμε κάτι. Το δασκαλίκι δεν είναι ένα επάγγελμα σαν τα περισσότερα. Η βασική του διαφορά είναι ότι α) έχει να κάνει με τη συλλογική ανθρώπινη γνώση και σοφία, κάτι που ξεπερνά κατά πολύ τόσο τον δάσκαλο όσο και τους μαθητές, και β) ότι τόσο ο δάσκαλος όσο και οι μαθητές πρέπει να πείθονται (ή να πείθουν τους εαυτούς τους) κάθε στιγμή ότι αυτή η συλλογική σοφία τους αφορά ατομικά αλλά και σαν μέλη της κοινωνίας.
Μην με παρεξηγείς. Δεν μπορώ να απαιτήσω από οποιονδήποτε συνάδελφο να μπαίνει ισοπεδωμένος στην αίθουσα κάτω από το πνευματικό βάρος του Σοφοκλή, ούτε να θεωρεί ότι η ανάπτυξη της κουλτούρας της «ανθρωπινότητας» (βάρα το Μπακούνιν για τον όρο, όχι εμένα) στα παιδιά είναι αποκλειστικά δική του υπόθεση. Όμως, πώς να το κάνουμε, δεν είναι και απλή δουλειά. Σε παλιότερο κείμενο εδώ μέσα σου είχα αναπτύξει κάποιες σκέψεις για τη νεότητα. Μια απ’αυτές ήταν αυτό το άσπρο-μαύρο με το οποίο οι έφηβοι συνήθως αποφασίζουν. Για τη στάση των παιδιών μου απέναντι σ’αυτό που τους διδάσκω μετράει απόλυτα το πώς τους το διδάσκω, αλλά και το πώς συμπεριφέρομαι. Ένα μεγάλο «Χ» περιμένει εκείνον το δάσκαλο που θα αποδειχθεί ασυνεπής, που θα τους διδάσκει την αλληλεγγύη ενώ είναι παρτάκιας, που θα απαιτεί σεβασμό ενώ δεν μπορεί να τον δείξει στα παιδιά, που θα προσπαθεί να πείσει για τη μαγεία της φυσικής ή των μαθηματικών αλλά δεν θα λάμπει το μάτι του μπροστά σε ένα καινούργιο πρόβλημα.
Γύρω-γύρω το φέρνω τόση ώρα για να πω κάτι απλό. Όλα αυτά που λέω παραπάνω δεν απαιτούν απ’το δάσκαλο κάποια υπερφυσική μαγική ιδιότητα, παρά μόνο μία: Αξιοπρέπεια. Δεν είναι δυνατό –και το ξέρεις κατά βάθος καλά- να σταθείς σε μια τάξη αν έχεις πετάξει στα σκουπίδια την αξιοπρέπειά σου. Όσο καλά και να υποκριθείς, τα παιδιά θα σε ξετρυπώσουν. Και θα σε διαλύσουν.
Το να είσαι «αξιοπρεπής» σε ομαλές περιόδους, όταν το μεγαλύτερο καθήκον σου είναι να φέρεις ψωμί απ’το φούρνο γυρίζοντας στο σπίτι, μπορεί να είναι σχετικά εύκολο. Έρχονται όμως εκείνες οι ανήσυχες στιγμές στην Ιστορία που τα πράγματα αγριεύουν, που η κάθε μέρα σε φορτώνει με όλο το βάρος του κόσμου στις πλάτες σου. Εδώ και τρία τουλάχιστον χρόνια προσπάθησες σκληρά να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν έβλεπες. Το καθήκον του αγώνα δεν σε αφορούσε, μιας και όλα πήγαιναν όχι τόσο καλά όσο χθες, αλλά πάντως καλά. Σήμερα όμως δεν μπορείς πια να κάνεις τον ανήξερο. Δυόμισι χιλιάδες συνάδελφοί σου απολύονται έτσι απλά, κι άλλοι τόσοι παίρνουν σύντομα σειρά. Το ξέρεις καλά: ένα σχολείο με έστω κι έναν λιγότερο, δεν είναι σχολείο για κανέναν. Το ξέρεις συνάδελφε ότι αν δεν κάνεις ό,τι μπορείς για να μη φύγει ούτε ένας από μας, τότε η αίθουσα δεν θα χωράει πια ούτε κι εσένα…
Αυθόρμητες Μεταβολές