ΟΛΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ-ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

6 Νοέμβρη 24ωρη Γενική Απεργία

ΟΛΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ-ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Η κυβέρνηση υλοποιώντας πιστά τις επιταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ, είναι αποφασισμένη να προχωρήσει την επίθεση απέναντι στον εργαζόμενο λαό. Βάζοντας ως στόχο την πλήρη διάλυση του δημόσιου τομέα, όπως δείχνουν τα πρόσφατα μέτρα που προβλέπουν απολύσεις και διαθεσιμότητες δημοσίων υπαλλήλων. Με τη δικαιολογία του «πλεονάζοντος» προσωπικού, δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικοί, υγειονομικοί, διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων, εργαζόμενοι στους δήμους και στη δημόσια ραδιοτηλεοράση, ρίχνονται στην κόλαση της ανεργίας και της ανασφάλειας. Και όλα αυτά είναι μόνο η αρχή, αφού είναι ανακοινωμένο νέο κύμα απολύσεων και διαθεσιμοτήτων στο δημόσιο.

Εκτός αυτού, είναι φανερό στον καθένα ότι κάθε λαϊκή κατάκτηση που είχε αποσπάσει το κίνημα από το κεφάλαιο, πλέον τίθεται υπό αίρεση, στέλνοντάς μας πίσω δεκάδες χρόνια από άποψη δικαιωμάτων. Σχολεία με μεγάλες ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς, με τους γονείς να βάζουν χοντρά το χέρι στην τσέπη για να καλύψουν τα αναγκαία έξοδα. Νοσοκομεία που κλείνουν ή υπολειτουργούν (ας δούμε τις εικόνες ντροπής στον Ευαγγελισμό με τους δεκάδες ασθενείς στοιβαγμένους σε ράντζα). Πανεπιστήμια στα όρια της διάλυσης, χωρίς το απαραίτητο διοικητικό προσωπικό για τη λειτουργία τους. Παράλληλα, όλο και λιγότεροι έχουν πλέον πρόσβαση στις δομές κοινωνικών παροχών.

 του Λευτέρη Παπαθανάση

Είμαι ένας εργαζόμενος στην εκπαίδευση. Αυτό είμαι. Προσπαθώ κάθε μέρα να διδάξω τις Φυσικές Επιστήμες στα παιδιά μου και νομίζω ότι τα καταφέρνω καλά, όμως μερικές φορές τρώω και τα μούτρα μου. Τα έχει αυτά η δουλειά μου: αν δεν είσαι διατεθειμένος να τρως τα μούτρα σου, καλύτερα να μην ασχοληθείς με το δασκαλίκι. Είμαι ένας εργαζόμενος στην εκπαίδευση και στο λέω καθαρά ότι αυτό το «λειτουργός» δεν μου αρέσει. Μάλιστα, μου κακοφαίνεται που το χρησιμοποιούν στον τίτλο τους και τα συνδικαλιστικά μας όργανα.

Δεν μου αρέσει ο όρος «λειτούργημα» για την εκπαίδευση, κυρίως για δύο λόγους:
Α) γιατί επιχειρεί να αποκρύψει το ότι η εκπαίδευση είναι ένας μηχανισμός αλλοτρίωσης στον οποίο η μορφή της διδασκαλίας είναι το πραγματικό μάθημα. Ο μελλοντικός εργάτης μαθαίνει να διαβάζει «Αντιγόνη» (το χρησιμοποιώ σαν παράδειγμα γιατί την λατρεύω), καθηλωμένος και υπό τις οδηγίες του δασκάλου, ακριβώς γιατί πρέπει να ξέρει να διαβάζει (γενικώς, για να εκτελεί σωστά την εργασία) υπό τις οδηγίες του αφεντικού (γενικώς, ώστε να αποδέχεται να εκτελέσει την εργασία). Το ότι ακόμη έχει σημασία να εμβαθύνουμε στην «Αντιγόνη» είναι αποτέλεσμα της επίδρασης των κοινωνικών κινημάτων, αλλά και της καθημερινής δουλειάς έντιμων δασκάλων.
Β) Γιατί μέσω της σοβαρότητάς του, επιχειρεί να ντύσει την εκπαίδευση με το μανδύα της ιερότητας (να το ξέρεις ότι όπου ακούς πολλά «ιερά», σίγουρα κάποια βρωμιά κρύβεται εκεί μέσα). Αυτή η «ιερότητα» είναι απαραίτητη ώστε να φυλάει το ράθυμο άλογο της εκπαίδευσης από τις ενοχλητικές μύγες. Όλες οι μεγάλες διώξεις έντιμων προοδευτικών δασκάλων έγιναν στο όνομα του «ιερού λειτουργήματος» της εκπαίδευσης που «κανείς δεν έχει το δικαίωμα να προσβάλλει με καινοτομίες» κλπ κλπ

Αν το θες όμως και πιο απλά, με ενοχλεί αυτή η αίσθηση που αφήνει ο όρος «λειτούργημα», ότι είναι κάτι ηθικά ανώτερο από άλλα επαγγέλματα. Για μένα είναι η καλύτερη δουλειά του κόσμου και αισθάνομαι τυχερός που μπορώ και την κάνω, όμως αυτό δεν με κάνει ηθικά ανώτερο από έναν οδηγό λεωφορείου, έναν οικοδόμο ή έναν μηχανικό. [Για να σε προλάβω κι εσένα και την μπανανόφλουδα την οποία πατούν πολλοί σύντροφοί μου, σου λέω ότι ούτε στον κομμουνισμό η εκπαίδευση θα είναι λειτούργημα, καθώς ολόκληρη η απελευθερωμένη κοινωνία θα εκπαιδεύει τον άνθρωπο και οι ειδικοί εκπαιδευτικοί θεσμοί απλά θα είναι η κορυφή αυτού του βουνού].
Έχοντας όμως πει όλα αυτά, πρέπει τώρα εμείς οι δυο να παραδεχτούμε κάτι. Το δασκαλίκι δεν είναι ένα επάγγελμα σαν τα περισσότερα. Η βασική του διαφορά είναι ότι α) έχει να κάνει με τη συλλογική ανθρώπινη γνώση και σοφία, κάτι που ξεπερνά κατά πολύ τόσο τον δάσκαλο όσο και τους μαθητές, και β) ότι τόσο ο δάσκαλος όσο και οι μαθητές πρέπει να πείθονται (ή να πείθουν τους εαυτούς τους) κάθε στιγμή ότι αυτή η συλλογική σοφία τους αφορά ατομικά αλλά και σαν μέλη της κοινωνίας.
Μην με παρεξηγείς. Δεν μπορώ να απαιτήσω από οποιονδήποτε συνάδελφο να μπαίνει ισοπεδωμένος στην αίθουσα κάτω από το πνευματικό βάρος του Σοφοκλή, ούτε να θεωρεί ότι η ανάπτυξη της κουλτούρας της «ανθρωπινότητας» (βάρα το Μπακούνιν για τον όρο, όχι εμένα) στα παιδιά είναι αποκλειστικά δική του υπόθεση. Όμως, πώς να το κάνουμε, δεν είναι και απλή δουλειά. Σε παλιότερο κείμενο εδώ μέσα σου είχα αναπτύξει κάποιες σκέψεις για τη νεότητα. Μια απ’αυτές ήταν αυτό το άσπρο-μαύρο με το οποίο οι έφηβοι συνήθως αποφασίζουν. Για τη στάση των παιδιών μου απέναντι σ’αυτό που τους διδάσκω μετράει απόλυτα το πώς τους το διδάσκω, αλλά και το πώς συμπεριφέρομαι. Ένα μεγάλο «Χ» περιμένει εκείνον το δάσκαλο που θα αποδειχθεί ασυνεπής, που θα τους διδάσκει την αλληλεγγύη ενώ είναι παρτάκιας, που θα απαιτεί σεβασμό ενώ δεν μπορεί να τον δείξει στα παιδιά, που θα προσπαθεί να πείσει για τη μαγεία της φυσικής ή των μαθηματικών αλλά δεν θα λάμπει το μάτι του μπροστά σε ένα καινούργιο πρόβλημα.
Γύρω-γύρω το φέρνω τόση ώρα για να πω κάτι απλό. Όλα αυτά που λέω παραπάνω δεν απαιτούν απ’το δάσκαλο κάποια υπερφυσική μαγική ιδιότητα, παρά μόνο μία: Αξιοπρέπεια. Δεν είναι δυνατό –και το ξέρεις κατά βάθος καλά- να σταθείς σε μια τάξη αν έχεις πετάξει στα σκουπίδια την αξιοπρέπειά σου. Όσο καλά και να υποκριθείς, τα παιδιά θα σε ξετρυπώσουν. Και θα σε διαλύσουν.
Το να είσαι «αξιοπρεπής» σε ομαλές περιόδους, όταν το μεγαλύτερο καθήκον σου είναι να φέρεις ψωμί απ’το φούρνο γυρίζοντας στο σπίτι, μπορεί να είναι σχετικά εύκολο. Έρχονται όμως εκείνες οι ανήσυχες στιγμές στην Ιστορία που τα πράγματα αγριεύουν, που η κάθε μέρα σε φορτώνει με όλο το βάρος του κόσμου στις πλάτες σου. Εδώ και τρία τουλάχιστον χρόνια προσπάθησες σκληρά να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν έβλεπες. Το καθήκον του αγώνα δεν σε αφορούσε, μιας και όλα πήγαιναν όχι τόσο καλά όσο χθες, αλλά πάντως καλά. Σήμερα όμως δεν μπορείς πια να κάνεις τον ανήξερο. Δυόμισι χιλιάδες συνάδελφοί σου απολύονται έτσι απλά, κι άλλοι τόσοι παίρνουν σύντομα σειρά. Το ξέρεις καλά: ένα σχολείο με έστω κι έναν λιγότερο, δεν είναι σχολείο για κανέναν. Το ξέρεις συνάδελφε ότι αν δεν κάνεις ό,τι μπορείς για να μη φύγει ούτε ένας από μας, τότε η αίθουσα δεν θα χωράει πια ούτε κι εσένα…
Αυθόρμητες Μεταβολές 

Είναι νίκη η Χρυσή Αυγή στη μπουζού με την πρεζού;

του Κώστα Βαξεβάνη

Η Χρυσή Αυγή είναι μια εγκληματική οργάνωση, συμφωνώ. Δεν έγινε τώρα, ήταν όσα χρόνια δρα ρατσιστικά, αντιδημοκρατικά και φονικά. Αλλά η Χρυσή Αυγή δεν είναι μια εγκληματική οργάνωση με την έννοια που έχει κάποιος στο μυαλό του μια συμμορία η οποία αποκεφαλίζεται, περνά από τα δελτία ειδήσεων για να το χωνέψουν όλοι και στη συνέχεια εξαφανίζεται ώσπου να εμφανιστεί η επόμενη

Είναι κατ’ αρχήν καλό που φυλακίζονται όλοι αυτοί οι τύποι που πέρα από ναζί είναι το κλασσικό παράδειγμα της μαγκιάς που αναπτύσσεται στο σκοτάδι και τον όχλο και εξαφανίζεται σαν ποντίκι στο φως της αλήθειας; Ναι είναι. Αν κάτι πετυχαίνει η φυλάκισή τους είναι η απομυθοποίηση της οργάνωσης που τα δύο τελευταία χρόνια φαντάζει παντοδύναμη, να δείχνει επιδεικτικά τις σχέσεις με την εξουσία και να καλλιεργεί το προφίλ του λαικού τιμωρού, εμφανίζοντας το έγκλημα ως αναγκαιότητα.

Ο ηρωισμός του Μιχαλολιάκου είναι καθαρά μια τηλεοπτική παραγωγή. Όταν στο παρελθόν βρέθηκε σε αντίστοιχη θέση, με μεγάλη ευκολία είχε καταδώσει όλους τους “συναγωνιστές” του. Όλοι αυτοί οι ύπουλοι μαχαιροβγάλτες των βασανισμένων κορμιών αλλοδαπών, δεν αντέχουν ούτε σε βάσανο ούτε στη βία που θεωρητικά τους τρέφει.

Οι φυλακές δεν είναι κάμπινγκ της Χρυσής Αυγής και στη φυλακή δεν έχει ιδιαίτερη σημασία να υποστηρίζεις πως είσαι άρειος. Πολύ γρήγορα η σκοτεινή αίγλη της Χρυσής Αυγής, θα γίνει ένα μάτσο από χαρτιά και καταθέσεις όπου ο ένας θα καρφώνει τον άλλο. Υπάρχει νομίζω αυτή η πιθανότητα τώρα που ο αξιότιμος σύζυγος της κυρίας Ζαρούλια πήγε “στη μπουζού με την πρεζού”.

Το αίμα του Παύλου δε θα ξεχαστεί...

Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές, θέλω να ξέρουν ότι σιγά μην κλάψω.

Και για αυτές τις αγάπες τις παλιές, θέλω να ξέρουν ότι σιγά μην κλάψω.

Κι όσοι μ' απείλησαν με πύρινα δεσμά, θέλω να ξέρουν ότι σιγά μη φοβηθώ.

Να 'ρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά, τους περιμένω και σιγά μη φοβηθώ.

"κρίμα να μην είσαι εδώ"

Κατεβαίναμε την Κωνσταντινουπόλεως. Συνθήματα και μερικά σπασίματα. Θρύψαλλα η τζαμαρία του μαυραγορίτη. Σιγά μη κλάψω, που έλεγες κι εσύ. «Αγοράζω χρυσό, πουλάω χρυσή αυγή». Στο Κερατσίνι τα σπίτια είναι χαμηλά, όπως το τραγούδαγε η Σωτηρία Μπέλλου, η μόνη σωτηρία που μπορεί να αναγωρίσει κανείς με την ψυχή του. Δε θα μας σώσει κανείς. Μόνο οι γιαγιάδες. Μόνο η μνήμη. Μόνο η λαϊκή Ιστορία. Η ιστορία που ξέρει να σου διηγηθεί η Ζανιά Κότσικα και η γυναίκα της Πάτρας.

Κατεβαίναμε την Κωνσταντινουπολέως. Φτάσαμε στην πλατεία του δημαρχείου. Ανάμεσα στα συνθήματα και τις σειρήνες, ένα αλογάκι, όπως αυτά στο λούνα παρκ, καρφωμένο πλάι σε ένα περίπτερο, έπαιζε τη μονότονη μουσική του. Σαν μοναχική παραφωνία ανάμεσα σε οδοφράγματα, τις εκρήξεις, τα χημικά, τις φωτιές, τις φωνές των διαδηλωτών.

Ο Παύλος μικρό παιδί να παίζει στην πλατεία. Η μάνα του να τον κρατά από το χέρι.

Είχαμε ρε Παύλο στη γειτονιά αλογάκια του λούνα παρκ πριν τριάντα χρόνια; Είχαμε στη γειτονιά φασίστες; Πού ήταν οι φασίστες όταν στήναμε γιορτές στο σχολείο για την επέτειο του Πολυτεχνείου; Θυμάσαι εσύ κανέναν πούστη να αρνείται πως μπήκαν τα τανκς στο Πολυτεχνείο, πως υπήρξαν νεκροί; Τι ήταν τα ονόματα που διάβαζα στο μικρόφωνο, μούφα; Τα τραγούδια που έλεγες εσύ, η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ, στις 17 Νοέμβρη, και το λεβέντης εροβόλαγε, στις 28 Οκτώβρη, είχες φανταστεί εσύ πως θα μας τα γυρνούσαν τούμπα; Πως θα έμπαιναν στη Βουλή αυτοί που λένε "στο Βίτσι και στο Γράμμο σας θάψαμε στην άμμο"; Θυμάσαι να αρνείται κανείς το Ολοκαύτωμα; Πού ήταν όλοι αυτοί;

Φτάσαμε στην πλατεία του δημαρχείου. Ξένοι στα μέρη σου. Αλλά πολλοί, πάρα πολλοί. Πάρα πολλοί. Κι οι γείτονές σου, στα μπαλκόνια τους, στις αυλές, στα πεζοδρόμια. Μαζί μας. Δεν ξέραμε κατά πού να κάνουμε. Μας είπαν από τις ντουντούκες να προχωρήσουμε προς τα στενά, προχωρήσαμε. Και ξαφνικά, ένα άλλο κομμάτι της πορείας, που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση, άρχισε να τρέχει πανικόβλητο προς τα εμάς, ενώ ακούγονταν κρότοι. Οι μπάτσοι μάς σκάγανε δακρυγόνα μες στα μούτρα. Στα στενά, ρε Παύλο, στα στενά. Τρέχαμε όλοι προς κάθε κατεύθυνση. Και τότε, έγινε ένα θαύμα, απ' αυτά τα γνήσια που συμβαίνουν μόνο στις λαϊκές γειτονιές.

Μια γιαγιάκα άνοιξε την πόρτα για να μπάσει κόσμο στο σπίτι της. Αφού μπούκαραν καμιά δεκαριά πιτσιρικάδες στη βεράντα της γιαγιούλας, έβγαλε το κεφάλι της, κοίταξε πάνω- κάτω μην έρχεται κανείς κι έπειτα έκλεισε τη σιδερένια εξώπορτα με το κρύσταλλο. Κοίταξε πάνω-κάτω έντρομη, όπως όταν φυγάδευαν τους πάντα κυνηγημένους σ' αυτόν τον τόπο. Σα σκηνή από τον άνθρωπο με το γαρύφαλλο. Λίγα βήματα πιο πέρα, μια άλλη γιαγιά, βλέποντας το πλήθος αλαφιασμένο να τρέχει, φώναζε πως οι ίδιοι που σκότωσαν το παιδί, τώρα κάνουν τις φασαρίες και κυνηγάνε τον κόσμο.

Και πες μου από 'κει που είσαι ποιος από όλα τα πληρωμένα τσουτσέκια, τους δημοσιογράφους του κώλου, των ντεμέκ "έγκριτων" συμβατικών μέσων, ποιος θα μπορούσε να κάνει την ανάλυση της γιαγιάς από το Κερατσίνι, που ξέρει τι ποσοστά μάζεψε η Χ.Α. στα αστυνομικά τμήματα που ψήφιζαν οι μπάτσοι και τις σχέσεις τους με τη μαφία και τους πληρωμένους δολοφόνους που σε σκότωσαν. Πες μου από ΄κεί που είσαι. "Μα αυτό που με ξεκάνει και μου σταματάει το νου, είναι πως δεν είσαι καν αλλού."

αναδημοσίευση από "του κανενός το ρόδο"

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 18-19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Αθώος ο συλληφθέντας του Radio Underground, εκκρεμεί το θέμα

Ο παραλογισμός της ελληνικής ραδιοτηλεοπτικής νομοθεσίας έρχεται αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη, στα δικαστήρια της Ξάνθης. Ο δικαστικός φάκελος έχει ανοίξει για το Radio Underground, τον φοιτητικό σταθμό της πόλης, που μπλοκαρισμένος στη γραφειοκρατία και την ασαφή νομοθεσία, λειτουργεί εδώ και χρόνια σε μια «άτυπη» παρανομία. Ο σταθμός δέχτηκε επέμβαση της αστυνομίας πριν από ένα μήνα, με την αιτιολογία ότι δεν διέθετε διέθετε άδεια, ωστόσο οι εξελίξεις φαίνονται θετικές. Σε συνεδρίαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Ξάνθης, κρίθηκε αθώος ο φοιτητής που βρέθηκε κατηγορούμενος για τη λειτουργία του ραδιοφωνικού φοιτητικού σταθμού. Ο φοιτητής είχε κληθεί από τις αρχές να ανοίξει το ραδιοφωνικό σταθμό, επειδή κατείχε τα κλειδιά και όταν εμφανίστηκε συνελήφθη με τη διαδικασία του αυτοφώρου, με την κατηγορία της λειτουργίας ραδιοφωνικού σταθμού χωρίς άδεια εκπομπής. Τα μηχανήματα δεν επιστρέφονται προς το παρόν, καθώς έχει ανοιχτεί δικογραφία για τον πρόεδρο του Συλλόγου, ωστόσο οι φοιτητές επισημαίνουν ότι έχουν κάνει εδώ και χρόνια όλες τις απαραίτητες νομικές ενέργειες, αλλά και ότι εντάσσεται σε μια γενικότερη επίθεση κατά των φοιτητών.

Όπως δημοσιεύει ο διαδικτυακός τόπος thraki today, ο νεαρός φοιτητής δικάστηκε σήμερα το πρωί με τους δύο συνηγόρους υπεράσπισής του να επισημαίνουν πως πρόκειται για ένα πολιτιστικό ραδιοφωνικό σταθμό και όχι εμπορικό, ο οποίος εξέπεμπε μέσα από τον χώρο του Πανεπιστημίου στην Ξάνθη και λειτουργούσε υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου των Φοιτητών Γέφυρα. 

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΕΚΠ/ΚΩΝ Π.Ε.

Α’ ΑΘΗΝΩΝ, Α’ ΠΕΙΡΑΙΑ «Ρ. ΦΕΡΑΙΟΣ», ΑΙΓΑΛΕΩ, ΑΝΔΡΟΣ-ΚΕΑ-ΚΥΘΝΟΣ-ΣΕΡΙΦΟΣ, ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ-ΖΕΦΥΡΙ-ΦΥΛΗ, «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ», ΗΡΑΚΛΕΙΟ «Δ. ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟΣ», ΘΗΡΩΝ, ΙΕΡΑΠΕΤΡΑΣ «Μ. ΛΙΟΥΔΑΚΗ», ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ «Ν. ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ», ΚΕΡΚΥΡΑ, «Κ. ΣΩΤΗΡΙΟΥ», «ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ», ΣΥΡΟΣ-ΤΗΝΟΣ-ΜΥΚΟΝΟΣ, ΧΑΝΙΩΝ

Οι παραπάνω πρόεδροι των συλλόγων Π.Ε. που συμμετείχαμε στην ολομέλεια προέδρων της ΔΟΕ στις 12/9 με αποφάσεις των Γ.Σ. μας για πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες από 16/9, δηλώνουμε ότι:

Η απόφαση του Δ.Σ. της ΔΟΕ μετά την ολοκλήρωση της ολομέλειας να μη θέσει τους εκπαιδευτικούς της Π.Ε.  από τις 16/9 στο πλευρό των αγωνιζόμενων κλάδων είναι εξαιρετικά αναντίστοιχη της μεγάλης επίθεσης που δέχεται η πρωτοβάθμια εκπαίδευση αυτές τις μέρες. Δε θωρακίζει τους χιλιάδες εκπαιδευτικούς που χαρακτηρίζονται πλασματικά υπεράριθμοι και εξωθούνται σε υποχρεωτικές μετακινήσεις. Δεν προστατεύει το δημόσιο σχολείο από την κυβερνητική επίθεση.

Οι σύλλογοί μας δηλώνουμε ότι με όλες μας τις δυνάμεις θα δώσουμε τη μάχη για να συνευρεθούν στην απεργία από τις 16/9 και τους δρόμους του αγώνα οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας μαζί με τους καθηγητές, τους γονείς, τους μαθητές και τους άλλους αγωνιζόμενους κλάδους. Είμαστε αποφασισμένοι να συμβάλουμε μαζικά και μαχητικά σ’ ένα γενικευμένο μέτωπο ανατροπής. Για μας δεν υπάρχουν τετελεσμένα.

Καλούμε τους εκπαιδευτικούς Π.Ε. με τη μαζική τους συμμετοχή στις συλλογικές διαδικασίες των σωματείων τους, στις απεργίες και τις διαδηλώσεις, να επιβάλουν στη ΔΟΕ την αναγκαία απάντηση για συμπόρευση με του συναδέλφους μας της δευτεροβάθμιας και όλους τους αγωνιζόμενους κλάδους.