Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αλληλεγγύη φωτογραφίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αλληλεγγύη φωτογραφίες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 8 Απριλίου 2012

ΚΑΖΙΝΟ ΞΑΝΘΗΣ, 7/4 ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ-ΦΩΤΟ

Αποφασισμένοι για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι του καζίνο Ξάνθης να αγωνιστούν για τα αυτονόητα, να μη δεχτούν την λασπολογία και τις απειλές της διοίκησης, να μη φοβηθούν , να συνεχίσουν για την -εκ νέου- δικάιωση τους, σύμφωνα και με την ανακοίνωση του προέδρου του σωματείου στη χθεσινή στάση εργασίας.

Η εργοδοσία έχει απλήρωτους τους/ις εργαζόμενους/ες εδω και κάποιους μήνες, ενώ τραβάει το σχοινί στα άκρα με την απαράδεκτη ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας. Οι χειρισμοί της διοίκησης, σύμφωνα και με τους εργαζόμενους, έχουν οδηγήσει σε τέλμα όσον αφορά στη λειτουργία του Καζίνο μα και όσον αφορά στην αντιμετώπιση των εργαζομένων.

















Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011

47 ΜΕΡΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ


ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΡΑΝΑΖΙ ΔΕ ΓΥΡΝΑ, ΕΡΓΑΤΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Σχεδόν ενάμιση μήνα οι 400 εργάτες της Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργο της Αθήνας, δίνουν μια τεράστια μάχη. Μια μάχη όχι μόνο για τα δικαιώματά τους που χτυπιούνται βάναυσα, αλλά και για ολόκληρη την εργατική τάξη της χώρας, που συνθλίβεται στις μυλόπετρες των κερδών των βιομηχάνων και των ντόπιων και ξένων αφεντικών.
Σε μια από τις πιο δύσκολες και βαριές δουλειές, όπου οι εργάτες λιώνουν το σίδερο και το ατσάλι, σε εξοντωτικές συνθήκες, όπου τα εργατικά ατυχήματα είναι καθημερινό φαινόμενο, νέα σειρά μέτρων χτύπησε τη πόρτα των εργατών. Εκ περιτροπής εργασία ή 5ωρο με 40% μειώσεις των αποδοχών. Για όσους διαφωνούν η απόλυση είναι δεδομένη. Μέχρι στιγμής 50 εργάτες έχουν ήδη απολυθεί.
Η απάντηση των εργατών ήταν άμεση και αποφασιστική «σκλάβοι για τα κέρδη των βιομηχάνων δε θα γίνουμε. ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ». Απεργία για 47 συνεχόμενες μέρες. Ατσαλωμένοι μέσα στη φωτιά και το σίδερο είναι αποφασισμένοι να δώσουν τη πιο σκληρή ταξική μάχη. Δε θα μπουν στις δουλειές τους αν δε παρθούν πίσω τα μέτρα που εξήγγειλε ο εργοδότης, αν δε παρθούν πίσω οι 50 απολύσεις.

«Δε γυρνάμε για 500 ευρώ στη φωτιά»

Η απεργία στη Χαλυβουργία είναι ένας αγώνας που αντλεί τη τεράστια δύναμή του από τη ίδια την ανάγκη των εργατών για επιβίωση. Τα σκληρά και ταξικά μέτρα που προωθούν εργοδοσία, κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ στέλνουν πραγματικά μεγάλα κομμάτια του λαού στη πείνα και την εξαθλίωση. Πόσο μάλλον την εργατική τάξη η οποία και πριν το ξέσπασμα της κρίσης εργαζόταν σε ρυθμούς μεσαίωνα. Αυτή η πραγματικότητα αναγκάζει το λαό να βγαίνει στους δρόμους, να κλείνει τις γραμμές παραγωγής, να δίνει σκληρές ταξικές μάχες για την επιβίωση, για το ψωμί και το νερό. Για αυτόν ακριβώς το λόγο η μάχη της Χαλυβουργίας είναι πολύ σημαντική. Γιατί «αν δε περάσουν τα μέτρα στη Χαλυβουργία και σπάσουν τα μούτρα τους τίποτα δε θα είναι όπως πριν και για τα υπόλοιπα εργοστάσια »

Το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που έχει αναπτυχθεί (σε κραυγαλέα αντίθεση με την απόλυτη σιωπή των ΜΜΕ) έχει γιγαντώσει την αυτοπεποίθηση των απεργών. Γιατί ξέρουν ότι δεν είναι μόνοι. Γιατί η οικονομική συνδρομή στο απεργιακό ταμείο τους, τα τρόφιμα που στέλνονται από ολόκληρη την χώρα, τα ψηφίσματα αλληλεγγύης από εργασιακούς χώρους, σχολεία και σχολές, αλλά ειδικά η φυσική παρουσία καθημερινά εκατοντάδων νέων, εργαζόμενων, ακόμη και μαθητών στη πύλη του εργοστασίου, ατσαλώνουν τους απεργούς και δίνουν μαθήματα ταξικής αλληλεγγύης. Παράγουν ξανά την εμπειρία, ότι μόνο με ανυποχώρητους αγώνες μπορούμε να ανατρέψουμε τη βαρβαρότητα.
Στην πόλη μας, όπου τα εργοστάσια κλείνουν το ένα μετά το άλλο, οι εργοδότες σκληραίνουν τις συνθήκες εργασίας, κόβουν μεροκάματα και απολύουν σωρηδόν, η μάχη της Χαλυβουργίας μπορεί να δείξει το δρόμο για την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο λαό. Το κλείσιμο της ΣΕΒΑΘ, της ΖΑΧΑΡΗΣ, της DIANA, της Groupal κλπ, η επικείμενη πώληση (κλείσιμο;) της ΣΕΚΑΠ, οι απολύσεις στην ALOUMIL και σε τόσα άλλα εργοστάσια, η κατάργηση της συλλογικής σύμβασης και οι απολύσεις στη ΡΟΔΟΠΗ (ακριβώς όπως και στη Χαλυβουργία) και οι νέες συνθήκες και σχέσεις εργασίας που προωθούνται σε όλα τα εργοστάσια, θέτουν και εδώ το ίδιο ζήτημα: ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ, ΜΟΝΗ ΜΑΣ ΕΛΠΙΔΑ Ο ΔΡΟΜΟΣ.
«Οι βιομήχανοι μας κλείνουν τα σπίτια κι όχι ο αγώνας μας για δουλειά. Το ψωμί μας το υπερασπίζουμε με αγώνα κι όχι με παρακάλια». «Έτσι, πήραμε την απόφαση και πάγωσε η τσιμινιέρα. Θα φυλάξουμε πύλες εργοστασιακές. Θα παλέψουμε. Άλλωστε έχουμε μάθει να ζούμε με φωτιά και ατσάλι»
«Είμαστε όλοι απολυμένοι! Αλλά είμαστε όλοι σαν μια γροθιά, αιχμή του δόρατος για την εργατική τάξη. Αν δεν νικήσουμε δεν θα γυρίσουμε».


Κυριακή 15 Μαΐου 2011

Η δίκη του "Δεκεμβρη" στην Ξάνθη


Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ένα ψήφισμα αλληλεγγύης για τη δίκη των δυο συναγωνιστών στις 17/5 (απο τον συλλογο φοιτητών Ξάνθης)



Σημαντική θέση στην ιστορία των κοινωνικών κινημάτων κατέκτησε η εξέγερση της ελληνικής νεολαίας το Δεκέμβριο του 2008, ως αντίδραση στην εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα. Το γεγονός της δολοφονίας ακολούθησε μια άμεση πανελλαδική ενημέρωση με αυθόρμητες, μαζικές πορείες σε πολλές πόλεις της χώρας που κατέληγαν σε πολιορκίες Α.Τ, ως απάντηση στην κατασταλτική ασυδοσία. Τα κοινωνικά στρώματα που κινητοποιήθηκαν ήταν κυρίως νεολαίοι (μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι νεολαίοι), καθώς και μετανάστες.

Η οργή που εκδηλώθηκε τις μέρες του Δεκέμβρη δεν ήταν μόνο ένα συναισθηματικό ξέσπασμα για την κρατική δολοφονία του Γρηγορόπουλου, αλλά αποτέλεσμα συσσωρευμένης κοινωνικής αγανάκτησης ευρύτερων κομματιών της νεολαίας.

Τα βαθύτερα αίτια της έκρηξης αυτής ήταν η οικονομική κρίση και οι πολιτικές που ακολουθούνται ως πρόσχημα για το ξεπέρασμά της, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, ημιαπασχόληση, μαζικές απολύσεις, ανεργία, που διαμόρφωσαν ένα συνολικό καθεστώς επισφάλειας για τους νέους εργαζόμενους. Σε πολιτικό επίπεδο, η τότε κυβέρνηση της Ν.Δ αλλά και οι προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με την πολιτική αλλά και την αδιαλλαξία που επέδειξαν απέναντι στα κοινωνικά κινήματα (φοιτητικά -μαθητικά, ασφαλιστικό) συγκρότησαν μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία όλων των πληττόμενων στρωμάτων. Ταυτόχρονα, η βίαιη αντιμετώπιση των προηγούμενων αυτών κινημάτων διαμόρφωσε αντικατασταλτική συνείδηση κυρίως σε νέα στρώματα νεολαίας.

Χαρακτηριστικό των κινητοποιήσεων του Δεκέμβρη αποτέλεσε η ένταση των συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής και την επίσημη πολιτική λόγω της εγγεγραμμένης καταστολής και της κρατικής βίας στα συλλογικά βιώματα της νεολαίας, αλλά και η πρωτοτυπία τους (καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, καταλήψεις τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών). Οι πρακτικές που υιοθετήθηκαν στοχοποιούσαν, σε ένα πρώτο στάδιο, τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, με τους οποίους θωρακίζονται οι πολιτικές επιλογές του κράτους απέναντι στα κινήματα, αλλά σε ένα δεύτερο επίπεδο η κατάδειξη των πολιτικών υπευθύνων εκφράστηκε και μέσα από τη στοχοποίηση κτιρίων –συμβόλων της πολιτικής εξουσίας (υπουργία, νομαρχίες, δημαρχεία).

Την περίοδο του Δεκέμβρη, ενεργοποιήθηκαν άμεσα και τα αντανακλαστικά του Συλλόγου Φοιτητών (Σ.Φ) Ξάνθης που αποφάσισε καταλήψεις και κινητοποιήσεις διαρκείας. Κομβικό σημείο για τις κινητοποιήσεις ήταν η ημέρα πανεργατικής απεργίας στις 10/12, όπου το επίσημο πολιτικό σύστημα εγκαλούσε τον κόσμο να μην πραγματοποιήσει πορεία στο όνομα της τάξης και της ασφάλειας. Γι’ αυτό, στις 8 Δεκεμβρίου 2008 πραγματοποιήθηκε Γενική Συνέλευση του Σ.Φ Ξάνθης που αποφάσισε τη συμμετοχή του Συλλόγου στην πορεία των εργαζομένων που καλούσε το Εργατικό Κέντρο Ξάνθης για 10 Δεκέμβρη, ημέρα πανελλαδικής -πανεργατικής απεργίας. Το εν λόγω πλαίσιο του Σ.Φ περιλάμβανε εκτός των άλλων και τη συμβολική κατάληψη του κτιρίου της νομαρχίας Ξάνθης. Την ημέρα της πορείας (10-12-2008) ο Σ.Φ μαζί με τους απεργούς εργαζόμενους και τους μαθητές εισήλθαν στον προθάλαμο της νομαρχίας με στόχο την ανάρτησή του πανό του Σ.Φ Ξάνθης. Τη στιγμή εκείνη, από τον πάνω όροφο του κτιρίου κατέβηκε μία ομάδα αστυνομικών πλήρως εξοπλισμένη (ασπίδες, γκλοπς, κράνη) που παρατάχθηκε μπροστά από τους διαδηλωτές που ήταν στον προθάλαμο. Οι διαδηλωτές τότε ζήτησαν την αποχώρηση των αστυνομικών από τον επικεφαλής τους και τον αντινομάρχη. Μετά την άρνηση των αστυνομικών να αποχωρίσουν, οι διαδηλωτές δέχτηκαν αναίτια και απρόκλητη επίθεση. Ταυτόχρονα, ο επικεφαλής κάλεσε και μία δεύτερη διμοιρία να σπεύσει που περίμενε προκειμένου να περικυκλώσει τους διαδηλωτές. Όταν το αντελήφθησαν οι διαδηλωτές αποφάσισαν να αποχωρίσουν. Κατά την αποχώρησή τους, οι αστυνομικοί έσπασαν το τζάμι του κτιρίου και άρχισαν να χτυπούν αδιακρίτως τους διαδηλωτές που είχαν γυρίσει μέτωπο. Τρεις διαδηλωτές και ένας δημοσιογράφος μεταφέρθηκαν αιμόφυρτοι με κακώσεις στο κεφάλι στο νοσοκομείο Ξάνθης.

Αυτή τη στιγμή, οι δύο συμφοιτητές μας Παναγιώτης Μουσταφέλλος και Σταύρος Φωτεινόπουλος διώκονται από τον εισαγγελέα Ξάνθης για τη συμμετοχή τους στην υλοποίηση του πλαισίου του Συλλόγου Φοιτητών. Παράλληλα με τη δίωξη των δύο συμφοιτητών μας υπάρχει ανοιχτή κατηγορία για όσους ήταν παρόντες στο χώρο της νομαρχίας.

Είναι ξεκάθαρο ότι η απομόνωση και δίωξη των δύο συμφοιτητών μας ισοδυναμεί με στοχοποίηση του ίδιου του Σ.Φ και στοχεύει στη φυσική εξόντωση των δύο συναγωνιστών μας που μαζί με το Σ.Φ, τους μαθητές και τους απεργούς εργαζόμενους υπερασπίστηκαν την απόφαση του Συλλόγου τους. Η ύπαρξη δε ανοιχτής κατηγορίας και για τους υπόλοιπους διαδηλωτές στοχεύει στην περεταίρω τρομοκράτηση του συνόλου του κινητοποιούμενου κόσμου. Η κίνηση αυτή των διωκτικών μηχανισμών (Αστυνομική Διεύθυνση Ξάνθης, Εισαγγελία) εντάσσεται σε μία γενικότερη προσπάθεια της κυβέρνησης να ποινικοποιήσει τους συλλογικούς αγώνες και στοχεύει τόσο στη φυσική εξόντωση υποκειμένων του κινήματος όσο και στην τρομοκράτηση του κινήματος συνολικά μέσα από τη λογική του «παραδειγματισμού», και έγινε σε μια περίοδο που το καθεστώς προσπαθούσε να πάρει τη ρεβάνς απέναντι στην κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη.

Η δίκη αυτή διεξάγεται σε μια περίοδο που διαπερνάται από την οικονομική κρίση και τις επιπτώσεις της. Στο όνομα της οικονομικής κρίσης, επιχειρούνται και πραγματοποιούνται από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την στήριξη του ΛΑΟΣ και της ΝΔ και υπό τις επιταγές και τις κατευθύνσεις ΕΕ, ΔΝΤ, οι μεγαλύτερες αναδιαρθρωτικές τομές στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Στα πλαίσια της μεγαλύτερης επίθεσης στα εργασιακά κεκτημένα, ένας από τους βασικούς στόχους της κυβερνητικής πολιτικής είναι ο περαιτέρω κατακερματισμός των εργαζομένων και η πλήρης αποψίλωση των δικαιωμάτων τους, και για επιτευχθεί αυτό βασικός πυλώνας είναι η επιβολή ξεκάθαρων φραγμών στη δυνατότητά τους να οργανώνονται και να παλεύουν συλλογικά, μέσω της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, με αποτέλεσμα την άρση της κατοχύρωσης των εργαζομένων απέναντι στην αυθαιρεσία του κάθε εργοδότη. Έτσι, σε συνδυασμό με άλλα μέτρα όπως η απελευθέρωση των απολύσεων και οι περικοπές των μισθών, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να κάνει καθεστώς την ελαστική και ανασφάλιστη εργασία, δημιουργώντας στρατιές νέων εργαζομένων που ζώντας στην ανασφάλεια θα είναι επιρρεπείς σε κάθε είδους εργοδοτική τρομοκρατία. Στο βαθμό που η κυβέρνηση δεν μπορεί να πετύχει συναινέσεις για την ολομέτωπη επίθεση που έχει εξαπολύσει, επιλέγει ως μέσο διαχείρισης των κοινωνικών αντιδράσεων την αναβάθμιση της κατασταλτικής θωράκισης του κράτους και σε υλικό και σε νομικό επίπεδο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ένταση της φυσικής καταστολής στις απεργιακές ή φοιτητικές πορείες (διάλυση μπλοκ με χρήση δακρυγόνων, ξύλο στο σωρό, μαζικές προσαγωγές, εφορμήσεις σε διαδηλωτές των μηχανοκίνητων μονάδων). Αλλά και η αλλαγή της νομοθεσίας για την αντιμετώπιση των κινημάτων μαζικής κοινωνικής ανυπακοής (Διόδια, Εισιτήρια), και εσχάτως οι διώξεις αγωνιστών αυτών των κινημάτων προσπαθούν να τρομοκρατήσουν περιστέλλοντας ακόμα περισσότερο τα δημοκρατικά δικαιώματα.

Θεωρούμε ότι ο Σ.Φ Ξάνθης δέχεται μέσω της δίωξης των δύο συμφοιτητών μας επίθεση στις πρακτικές που επιλέγει και υλοποιεί μαζικά μέσα από τα συλλογικά του όργανα (Γενική Συνέλευση). Στη συγκεκριμένη δίκη τίθεται σε αμφισβήτηση το δικαίωμα κάθε συλλογικού ή συνδικαλιστικού φορέα και του κινήματος γενικότερα να επιλέγει της μορφές πάλης του. Είναι καθήκον του κινήματος συνολικά να απαντήσει σ’ αυτές τις διώξεις, να μην ενσωματώσει τον κρατικό αυταρχισμό και την τρομοκρατία και στη συγκεκριμένη συγκυρία με τη συνολική επίθεση που δέχονται οι κατακτήσεις των εργαζομένων και της νεολαίας να υπερασπίζεται τις ριζοσπαστικές πρακτικές αγώνα.

Καλούμε όλους και όλες που βρέθηκαν στους δρόμους του Δεκέμβρη, αλλά και όσους αντιλαμβάνονται την αλληλεγγύη ως ένα βασικό εργαλείο δόμησης κινημάτων, να βρεθούν στα δικαστήρια την ημέρα της δίκης.
Να αντισταθούμε στην εξουσία του κράτους και των κατασταλτικών μηχανισμών.
Να μην αφήσουμε κανέναν μόνο του στα χέρια του κράτους.

Απαιτούμε:

Ø       Καμία δίωξη μαζικού φορέα και των μελών του –Ελεύθερη συνδικαλιστική δράση,

Ø       Άμεση απόσυρση όλων των κατηγοριών εναντίον των Παναγιώτη Μουσταφέλλου και Σταύρου Φωτεινόπουλου.

Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας στους δύο συμφοιτητές μας που υλοποίησαν το πλαίσιο του Σ.Φ.


ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΞΑΝΘΗΣ ΣΤΙΣ 17/5 (μέρα εκδίκασης της υπόθεσης)

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 9:30